రాజు గారు ఏడు చేపల కథ (Raju garu edu chepala katha)

Anaga anaga Oka raju, aa raju ki 7guru Kodukulu
aa  Kodukulu oka roju vetaku velli 7 Chepalu Thecharu,
aa 7 chepalu Endalo Pettaru kani avi endaledhu
appudu aa  Raju kodukulu Chepala dhaggaraku velli
 Chepa Endhuku Enda ledhau ani adigaru
Gaddi metu addu vachindhi ani cheppindhi chepa

gaddi metu daggaraku velli Gaddi metu Gaddi metu endhuku endaledhu ani adigaru Aavu Nannu Tinaledhu ani cheppindhi Gaddi metu

Aavu Dhaggaraku velli Aavu Aavu Endhuku tinaledhu ani adigaru
Naa Palu tiyaledhu andhuku nenu gaddi tinaledhu andhi aavu

Palu tise vadi daggaraku velli palu endhuku tiyaledhi ani adigadu
maa papa edchindhi andhuke tiyaledhu annadu

Papa Dhaggaraku velli Papa Papa Endhuku Edchav ani adigaru
Chima Kuttindhi ani Cheppindhi papa

Chima Chima Endhuku aa Papa ni kuttav ani adigaru
Naa Bangaru puttolo Velu Pedithe Nenu Kuttana ani cheppindhi chima

We have all grown up hearing this story innumerable times – అమ్మ ఒడిలో గోరుముద్దలు తింటూ లెక్క లేనన్ని సార్లు విన్న కథ – bed time story, lunch/dinner time story etc., etc., etc.,

I always try to remember the flow of the story whenever I hear the story. More concentration on the memory – to remember the step after step. But never thought of that it was a story of excuses and explanations for not doing a thing(s).

A great insight into the story was given by Nagarjuna on the third episode of Meelo Evaru Koteswarudu (MEK) hosted by Nagarjuna on Maa TV. I got very excited and thrilled to hear this. I would have felt the same way if I heard this explanation from anyone. For a few moments I even felt ashamed of not being able to see the story in this perspective ever in my entire life.

– We can come up with 100 reasons for not doing a task. but to get that thing done, we need only one reason – our sankalpam (resolution), our attempt !

ఒక పని జరగక పోవడానికి వంద కారణాలు చెప్పవచ్చు
కానీ ఆ పని జరగడానికి ఒకే ఒక్క కారణం – మన సంకల్పం మన ప్రయత్నం !
After hearing this and looking at the story in a new angle, the angle which I even not knowing had existence, I have been very careful in every little chore of my life. Such a big #PositiveImpact it created !

The Legacy of Manam! by Kartik Dayanand Boddapati

Kartik garu – Your write up is a Beautiful Piece of Art. The more times I read this, the more I am able to dwell in to your feelings. Thank you very much for making us realize why we fell in love with this movie and want to fall in love again and again and again besides being the “Akkineni Admirers”.
“Manam shoves death in our face, yet gives us hope that life will eventually win!” – consoles my heart which has been in an intimate handshake with death in the last few years that the people I have lost are somewhere around me, watching me and may suddenly come into my life in some form or other. It makes us strongly believe that not only ‘Life Itself Lives On’ but ‘Love Lives on Beyond Life and Death’ – a true meaning of #LoveIsEternal. I am keeping your article in my blog with your credentials just to make it as a keepsake as I am keeping ‘Manam’ as keepsake in my heart!Thank you once again Kartik garu for a wonderful insight ! Here is his inner thoughts ….
Manam Telugu Movie Kartik Dayanand Boddapati - Mind u Read
“There is nothing to writing. All you do is sit down at a typewriter and bleed.” – Ernest Hemingway

While I punch the keys on my laptop to write about the Telugu film Manam, my feelings are similar – instead of blood, I have tears in my eyes. Tears that refuse to stop long after the show got over. Tears that seem to emanate from a complex set of emotions triggered by nostalgia, sadness and joy – all at the same time. It is as if the movie has done some kind of black magic on me. The only way for me to make sense of all those tears is to write this blog post. Who knows, you might be feeling the same way too after watching the film.

One basic assumption before watching Manam is that this is a film about glorifying the decades old ANR legacy which starts with Akkineni Nageswara Rao in the 1940s to his son Nagarjuna starting in the 80s and then onto his grandson Naga Chaitanya starting in the new millennium – all of whom star in this film. It is an easy temptation for the film makers to fall into a trap of over the top hero worship but Manam pleasantly surprises and almost shocks everyone with its approach to storytelling.

Manam isn’t just a film about glorifying the legacy of one family but is a mirror to the existence and continuity of life beyond the pendulum of life and death!

Very rarely do we come across films that tie in the elements of deep philosophy and love while retaining the essence of glorifying a legacy. Manam is that rare gem which achieves the impossible, and this is why it made me cry

Dynasties and Legacies

Throughout history there have been many dynasties. Be it the era of the Mughals or the British monarchy. There is an element of aura and mystique that surrounds them. Dynasties survive on their ability to leave a legacy, a legacy that can continue to live on much beyond the ones who originally started them.

In current times there is a certain disdain towards anything that has the word dynasty attached to it. It is especially true for politics where we have recently seen a political dynasty come to its knees. Merit they say is more important than belonging to a family. Yet, what many people don’t consciously realize is that legacies are not just built on the basis of merit but on a basis of continuity – a feeling of things moving forward seamlessly.

Change is something we are skeptical about and legacies provide us the comfort zone to think that everything is normal with the world. It is true of brands and it is true of dynasties, be it political, business or filmy ones, which also includes film franchisees. It isn’t the lack of opportunities for others that see the rise of star kids as the next superstars but it is a bias we as an audience have – we accept legacies far more easily than outsiders. Even in the case of outsiders who eventually succeed, say for instance a Shahrukh Khan or a Sachin Tendulkar, there is a confirmation bias that comes into play. I will speak more about that in a bit. By the way, both SRK and Sachin have unknowingly become a part of a future legacy, where we have already placed faith in the abilities of their children to follow in their father’s footsteps.

Let’s go south

Coming back to the ANR family, they aren’t alone in this legacy thing. The legacy business in the film industry is very strong down south, especially in the Telugu film industry. There is a very strong NTR legacy carried on by his son Balakrishna and grandson Tarak who now calls himself NTR, a Superstar Krishna legacy carried on by his son who is incidentally now called Superstar Mahesh Babu, a Mega Star Chiranjeevi legacy that seems to have sown the maximum number of seeds with his son Charan and nephew Arjun turning out to be bankable box office stars, and his brother Pawan Kalyan turning into a box office tsunami of sorts who now far exceeds Chiranjeevi’s charisma.

All these legacies sustain and survive on the power of the support of fans, who treat them like demi gods. The word fans might bring to mind pictures of people pouring milk over hoardings of Rajinikanth, etc. They are one type, but there are many others who are ordinary folks like you and me, busy with our daily lives yet willing to watch the first day first show of our favorite star’s movie. I am sure you are one too.

The easiest bait these stars have is to excite the fans. Like they say, play it to the gallery. It is very rare for them to come out of a set pattern and rejection is an option that isn’t easily digestible for both the parties. That is the main reason most of our movies follow a formula. Forget our movies, look at Hollywood, they seem to be trapped in a formula of sorts too, the only difference is – the legacies over there belong to comic book characters, the Spiderman and the Batman kinds. No wonder we see one sequel after another or reboots of successful franchises from the past. That reminds me, Kochadaiiyaan which has a 3D avatar of Rajinikanth is nothing but an attempt to continue his legacy in a new format. The legacy has to go on, that’s what sells tickets.

I am sure you are now wondering – all this is fine, but where is the scope for tears that I speak about at the start of this post? Where does Manam come into the picture?

To make sense of Manam, I need to first speak about life and death, and what it means to me.

Life & Death

The mysteries of life and death have always fascinated me. On a few occasions I wrote about them on my blog too – Death: My new best friend and Earth is an Aeroplane being two of them. I often wonder what happens to us after we die. I wondered more so after I lost my father while I was in college. There isn’t a convincing answer yet that mankind has for that question but we have unique ways of dealing with death.

For every loss of a loved one we tend to fill that void with another person’s presence. It might not be even death, this happens when we move to new cities and make new friends – we look for patterns. We tend to find replacements to people we used to know earlier. Even a Sachin Tendulkar started as a mental replacement to a Sunil Gavaskar. A Shahrukh Khan, Aamir Khan and a Salman Khan are like the Dilip Kumar, Raj Kapoor and Dev Anand of the past. We love to fill the void left by those before us.

Young men and women knowingly or unknowingly look for partners who are like their own parents. When kids are born, we tend to look for similarities – he looks like me, she looks like my mom, my grand mom, etc.

We are constantly on a match the following spree to keep our legacies going !

We tend to depend on it as a shield, as a mechanism to face the uncertainties of our existence. We crave for continuity in life and the glue that binds this life and death situation is LOVE. Without love there is no meaning to either life or to death. Love is the thread that keeps this pendulum swinging. This is where the core of the film Manam lies too.

X, Y and Z axis of Manam

Manam deals with the subject of life and death in the form of an innovative reincarnation story. Reincarnation stories are not new to us, but they are usually one dimensional – between long lost lovers, like the X axis on a graph; or parents, like the Y axis on a graph.

Manam traverses the X and Y axis together by intelligently intertwining romantic love and parental love in the same reincarnation tale. It very strongly reinforces beliefs that we didn’t know existed within us. Manam fills a void in our hearts. It makes us believe that the ones we loved and lost are somewhere out there; it is just a matter of time before we come face to face with them again. The tears are just a byproduct of this realization.

Manam shoves death in our face, yet gives us hope that life will eventually win !

There is a Z axis to the movie too, which makes it even more special. It is an advantage that a possible remake of this film might never have.

The three generations of actors from the same family portraying the lead roles – that is the Z axis in the movie which kicks in the elements of a continuing legacy. Interestingly, even the romantic pairing between Naga Chaitanya and Samantha and Nagarjuna and Shriya have elements of a continuing legacy from their successful pairing in earlier films. Needless to say, there is terrific chemistry between all of them and sparks fly right off the screen.

Sum total of all this is an extraordinary amalgamation of emotions, mysteries of life and star power, each tugging at our hearts from the X, Y and Z directions. It is a concoction that I wonder how the film makers arrived at – by design or by accident, because I have never seen anything like this ever.

My salutes and heartfelt thanks to the team that made Manam possible – they have not only managed to continue the legacy of the legendary ANR by making us believe that ANR Lives On but also in making us believe that Life itself Lives On !

Cheers!!!

Kartik Dayanand Boddapati

వినోద భరితం.. వినూత్న ప్రయత్నం… మనం – గణేష్‌ రావూరి

I loved this article very much. I do not want to loose it, that’s the reason for me to keep it in my blog !

When I informed this to the author of this beautiful article, Mr. Ganesh Ravuri, he has complimented me (through his twitter message) for presenting it so beautifully 🙂

Ganesh Ravuri@ganeshravuriJun 5

I have to thank you for presenting it beautifully by highlighting the best parts of the article. Thank you. Cheers 🙂

విimage  నూత్నం.. వినోదం.. ఇవి రెండూ ఒకే సినిమాలో ఇమడడం చాలా కష్టం. అందుకే వినూత్నంగా ఏదైనా చేద్దామని చూసిన చాలా సార్లు వినోదాన్ని త్యాగం చేసేసి… మెజారిటీ ఆడియన్స్‌ కోరుకునే ‘ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్‌’ని మిస్‌ అయిపోతుంటారు. చాలా అరుదుగా మాత్రమే ఈ రెండిటి మధ్య సాంగత్యం, సహచర్యం కుదురుతుంది. అలాంటి అరుదైన సినిమాల్లో ‘గీతాంజలి’ని చెప్పుకోవచ్చు. చావుకి అతి దగ్గరలో ఉన్న ఇద్దరు వ్యక్తులు ప్రేమలో పడతారనేది ఆ సినిమా కథాంశం. మామూలుగా అయితే పాథాస్‌ సీన్స్‌తో నింపేయవచ్చు. బకెట్లు బకెట్లు కన్నీళ్లు కార్పించేసే మెలోడ్రమెటిక్‌ స్టఫ్ఫు. కానీ మణిరత్నం ఆ పాత్రలతో ఒక వినోద భరిత ప్రేమకథా చిత్రాన్ని తెరకెక్కించాడు. ఎన్నాళ్లు బతుకుతారో తెలియక పోయినా బతికినంత కాలం ‘సంతోషంగా’ ఉంటారు అని తన పాత్రలు ఇంకా సంతోషంగానే ఉన్నాయనే సంతృప్తితో ప్రేక్షకుల్ని థియేటర్‌ నుంచిimage పంపించాడు. అందుకే అదో క్లాసిక్‌ లవ్‌స్టోరీగా గుర్తుండిపోయింది.

ఇక మనం విషయానికి వస్తే… ఇదేమీ సారోఫుల్‌ స్టోరీ కాదు. కానీ దీంట్లోను మెలోడ్రామాకి వీలయినంత స్కోపుంది. అయితే అందులో మెలోడ్రామా ఉన్నా… మరోటి ఉన్నా ముందు కథగా ఉన్నప్పుడు ఎలాగుందనేదే ఒక నిర్మాత జడ్జిమెంట్‌ని తెలియజేస్తుంది. ‘మనం’ కథని సింపుల్‌గా చెప్పుకుంటే… చిన్నతనంలోనే చనిపోయిన తన తల్లిదండ్రులు ఇంకో జన్మ ఎత్తి అచ్చంగా అలాగే పుట్టారని తెలుసుకుంటాడో కొడుకు. ఈ జన్మలో ఇంకా ఒకరికి ఒకరు తారసపడని వారిద్దరినీ ఒక్కటి చేయాలనేది ఆ కొడుకు తపన. చాలు… ఈమాత్రం వింటేనే.. ‘ఏంటిది సిల్లీగా లేదూ’ అనిపించేస్తుంది ఎవరికైనా. దర్శకుడు విక్రమ్‌ కుమార్‌ అక్కడితో ఆపలేదు. తల్లిదండ్రుల్ని ఒక్కటి చేయాలని చూస్తోన్న ఈ సదరు కొడుకుని చూసి మరో పెద్దాయన ‘నాన్నా’ అంటాడు. అంటే ఈ కొడుకు ఆ పెద్దాయనకి ఆ జన్మలో తండ్రి అన్నమాట. అతను తన తండ్రి మళ్లీ ఇంకో జన్మ ఎత్తాడని తెలుసుకున్నాడన్నమాట. ఇప్పుడు తన తండ్రికి, మళ్లీ జన్మెత్తిన తన అమ్మతో పెళ్లి చేయాలని ఆ పెద్దాయన పూనుకుంటాడు. ఒకరి తల్లిదండ్రులు మళ్లీ జన్మెత్తారంటేనే సిల్లీగా ఉందనిపిస్తే…

ఇక ఈ రెండో కథ కూడా వింటే ఎలా అనిపించాలి? వేరెవరైనా అయితే ఈ కథ వినేసి… ఫక్కున నవ్వేసి.. వెళ్లెళ్లు అనేస్తారు. అంతెందుకు… మనం గురించి అస్సలేం తెలియని వారికి ఈ సినిమా కథ ఇదీ అని చెప్పి రియాక్షన్‌ ఎలా ఉంటుందో చూడండి. లాజిక్‌ లేని ఒక సిల్లీ ప్లాట్‌ని తీసుకుimageని విక్రమ్‌ కథ అల్లితే… దానిని తెరపై చూడగలిగాడు నాగార్జున. దీనికి మరెవరైనా నిర్మాత అయితే ఆశ్చర్యపోవాలి కానీ నాగార్జున అంటే సర్‌ప్రైజింగ్‌ ఎలిమెంట్‌ ఏమీ లేదు. ఎందుకంటే ముందు మనం చెప్పుకున్న ఆ గీతాంజలి కథ విని ఓకే చేసింది కూడా ఇదే నాగార్జున. తెలుగు సినిమా ఒక గిరి గీసుకుని… అందులోనే అన్ని ఆటలు ఆడేస్తోంటే… అది దాటి వెళ్లి సినిమాకి ఎల్లలేం లేవని.. ఇక్కడ ఎవరు ఏవైనా ఆటలాడుకోవచ్చని… ఏదయినా చేసి మెప్పించవచ్చునని నమ్మి ‘శివ’ని నిర్మించింది కూడా నాగార్జునే. ఇన్నేళ్లయినా కానీ నాగార్జునలో ఆ జడ్జిమెంట్‌ అయితే పోలేదు. మంచి కథలు దొరక్క ఏవేవో సినిమాలు తీస్తుండొచ్చు కానీ… అతనిలోని అభిరుచి గల నిర్మాతకున్న అల్టిమేట్‌ టేస్ట్‌ మాత్రం ఎటూ పోలేదు. దానికి మనం బెస్ట్‌ ఎగ్జాంపుల్‌.

సరే విక్రమ్‌ ఏమి రాసుకున్నాడో… నాగార్జున ఏమి విన్నాడో.. ఇద్దరూ ఏ ధైర్యంతో ఈ కథని సినిమాగా తెరకెక్కిద్దామని ముందడుగు వేసారో పక్కన పెడదాం. తెరimage మీదకి ఈ సినిమా అంటూ వచ్చేసాక… నాలుగ్గోడల మధ్య మరో వ్యాపకమేదీ లేకుండా సినిమానే ధ్యాసగా కూర్చున్న ప్రేక్షకుడిని అదే సిల్లీ ప్లాట్‌తో కట్టి పడేయడం కనికట్టు విద్యలో ఆరితేరిన మంత్రగాడి వల్ల కూడా కాదు. నాగ చైతన్యని చూసి… నాగార్జున ‘నాన్నా’ అనగానే వెటకారంగా ఒక నవ్వు నవ్వుకోకుండా.. సమంతని చూసి నాగ్‌ ‘అమ్మ’ అంటూ పిలుస్తుంటే ‘వాటీజ్‌ దిస్‌ నాన్సెన్స్‌’ అనుకోకుండా ఈనాటి తెలివి మీరిన ప్రేక్షకుడు ఉండాలంటే.. అతడిని తన కథలో లీనం చేయాలంటే.. ఆషామాషీ దర్శకుడి వల్ల అవనే అవదు. మనం సినిమాకి లాజిక్‌ అప్లయ్‌ చేస్తే రెండున్నర గంటల నాన్‌స్టాప్‌ జోక్‌లా అనిపిస్తుంది. కానీ ఈ సినిమా చూస్తుంటే.. లాజిక్‌ కోసం మెదడు వెతకదు. దర్శకుడు చేస్తోన్న మ్యాజిక్‌కి ముచ్చటపడి మనసు మెదడుని స్విచాఫ్‌ చేసేస్తుంది.

image‘ఇదసలు సాధ్యమా?’ అనే ప్రశ్న తలెత్తనివ్వకుండా… మనల్ని చంటిపిల్లల్ని చేసి ఒక కల్లబొల్లి కథనే చెప్పి తల తిప్పనివ్వకుండా చూసేట్టు చేసాడు దర్శకుడు. మనం జస్ట్‌ ఓ సినిమా కాదు. ఇదొక సెల్యూలాయిడ్‌ పోయెట్రీ… లాజిక్‌కి అందని మ్యాజిక్‌… ఫార్ములా సినిమాల్తో నిండిపోయిన రోజుల్లో వచ్చిన రేర్‌ క్లాసిక్‌. లాజిక్‌ మాట అటుంచితే.. ఈ కథని కూడా వినోదాత్మకంగా మలచడానికి ప్రత్యేకమైన ప్రతిభ ఉండాలి. దర్శకుడు ఏమాత్రం పట్టు తప్పినా కానీ మొత్తం సినిమా అభాసుపాలైపోతుంది కనుక ఇలాంటి కథల్లో కామెడీ చేయడం కంటే సెంటిమెంట్‌ని జోడించి సీరియస్‌గా ఇన్‌వాల్వ్‌ చేయడానికి చూస్తారు. కానీ విక్రమ్‌ కుమార్‌ ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్‌ని నమ్ముకుని ఆ థిన్‌ రోప్‌ మీదే ఒక్కసారి కూడా బ్యాలెన్స్‌ తప్పకుండా చివరి వరకు నడిచాడు. అతను ఎంచుకున్న దారి మనం చిత్రాన్ని మెజారిటీ ఆడియన్స్‌కి చేరువ చేసింది.

image‘మనం’ చూసొచ్చాక ఒక ఫ్రెండన్నాడు… ‘బ్రహ్మానందం ఉన్నాడు కానీ వాడుకోలేదు. క్లయిమాక్స్‌లో ఆ యాక్సిడెంట్‌ గట్రా లేకుండా సమంతకో అన్ననో, నాన్ననో పెట్టి ముగ్గురు హీరోల మీదా ఫైట్‌ తీసుండాల్సింది. మాస్‌కి కూడా ఎక్కేది’ అని. తప్పు అతనిది కాదు. సినిమా అంటే ఇలాగే ఉండాలి అని మన దర్శకులు ప్రేక్షకుల నెత్తిన అదే పనిగా అదే రుద్దేస్తున్నారు. బ్రెయిన్‌ వాష్‌ అయిపోయిన సదరు ప్రేక్షకులు ఎన్నిసార్లు అదే చూపించినా కానీ బ్రహ్మానందం కామెడీ చేస్తే కాసేపు నవ్వేసుకుని… పాప్‌కార్న్‌ నమిలేసుకుని సినిమా చూసేసామని సంతృప్తి పడిపోతున్నారు. సినిమా అంటే ఓన్లీ ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్‌ కాదు. అదొక ఎక్స్‌పీరియన్స్‌. సినిమా అంటే థియేటర్‌లో ఉన్న రెండు గంటలు నవ్వించేసో, ఏడ్పించేసో పంపేసేది కాదు. థియేటర్‌ వదిలి వెళ్లాక కూడా చాలా కాలం వెంటాడేది. చిరకాలం గుర్తుండిపోయేది. అదే రియల్‌ సినిమా. కానీ కోట్లతో కూడుకున్న వ్యాపారంలో అభిరుచి… అనుభూతి అని కూర్చుంటే.. తేడా అయిన ఒకే ఒక్క సినిమాతో బిచానా ఎత్తేసుకోవాలి. ఈ వ్యాపార ధోరణితో ఆర్టుని కూడా అట్ట పెట్టెలో పడేసి… అందులోనే అటూ ఇటూ తిప్పేయడాన్ని కూడా తప్పుపట్టలేం. ఎవరి లెక్కలు వారికుంటాయి. అలాంటి లెక్కల మధ్య వాటిని దాటుకుని వచ్చి రిస్కు తీసుకోవాలన్నా, తేడా అయితే కోలుకోలేని దెబ్బని తట్టుకోవాలన్నా ఆర్టు మీద రెస్పెక్టే కాదు… ఏం జరిగినా తట్టుకునే గాట్టి హార్టుండాలి. అదుంది కనుకే నాగార్జున ఇప్పుడు ఈ విజయాన్ని సగర్వంగా ఆస్వాదిస్తున్నాడు.

image image imageవిక్రమ్‌ కుమార్‌ తన పని మాత్రమే సక్రమంగా చేసుకోవడం కాదు… తనతో పని చేసిన వారందరి చేత తనంత గొప్పగానే పని చేయించుకున్నాడు. అందుకే ఈ చిత్రానికి పని చేసిన ప్రతి సాంకేతిక నిపుణుడికి ప్రశంసలు దక్కుతున్నాయి. మనం’ సినిమా వరకు అక్కర్లేదు. థర్టీ సెకండ్స్‌ టీజర్‌ చూడండి. ఆ తర్వాత అందులో వినిపించిన బీజీఎంని హమ్‌ చేయకుండా ఉండడానికి ట్రై చేయండి. అనూప్‌ అంతటి హాంటింగ్‌ మ్యూజికల్‌ స్కోర్‌ ఇచ్చాడు. పాట వింటే సినిమా చూసొచ్చేయాలి అనిపించేంతగా. సినిమాటోగ్రాఫర్‌ వినోద్‌ దర్శకుడి సిల్లీ ఐడియాకి ప్రాణం పోసాడు. అతనేమాత్రం తేలికగా తీసుకున్నా మనం ఇంత ప్లెజెంట్‌గా వచ్చుండేది కాదు. అలాగే ఆర్ట్‌ డైరెక్టరు.. ఎడిటరు.. మనం ఒక కంప్లీట్‌ టీమ్‌ వర్క్‌. ఎవ్వరు సరిగా చేయకపోయినా ఎక్కడో ఒక చోట ఆడియన్స్‌కి ఏర్పడిన ఎమోషనల్‌ కనెక్షన్‌ తెగి ఒక సిల్లీ సినిమాగా మిగిలిపోయుండేది.

వినూత్నతకి వినోదం తోడయ్యింది కనుకే మనం ఇంతగా అలరిస్తోంది. తెలుగు సినిమా నమ్ముకున్న సక్సెస్‌ సూత్రాలకి అతీతంగా వెళ్లి కూడా విజయవంతమయ్యింది కనుకే ప్రముఖుల ప్రశంసలని కూడా అందుకుంటోంది.

‘మనం’ విజయం మంచి సినిమాకి జనం చేస్తున్న పట్టాభిషేకం. అరుదైన చిత్రానికి జరుగుతోన్న సిసలైన సత్కారం.image